Wzrost aspiracji edukacyjnych jest istotną szansą cywilizacyjnego rozwoju Polski. Zgodnie z założeniami procesu bolońskiego system szkolnictwa wyższego ma za zadanie odpowiednio przygotować studentów do wyzwań nowoczesnego społeczeństwa i gospodarki opartej na wiedzy.

W okresie 20 minionych lat liczba studentów wzorsła pięciokrotnie. Współczynnik scholaryzacji (19-24lat),sięgający 48% daje jeden z najwyższych poziomów na świecie. Jednak polski boom edukacyjny ma charakter głównie ilościowy [Studenci szkół wyższych w Polsce w roku akademickim 2007/2008,GUS2008]. Jakość kształcenia w szkolnictwie wyższym pozostawia wiele do życzenia. Nawet najlepsze polskie uczelnie (UW,UJ) mieszczą się zaledwie w 4 setce listy szanghajskiej[Institute of Higher Education, Shanghai Jiao Tong University,2007]–prestiżowego rankingu najlepszych uniwersytetów na świecie. W konkurencyjnym rankingu École des Mines de Paris wśród najlepszych 400 uniwersytetów świata nie ma żadnej polskiej uczelni [École des Mines de Paris,2007], polski system edukacyjny nie jest dopasowany do potrzeb gospodarki.

Liczne badania dowodzą, że dostosowanie polskiego systemu szkolnictwa wyższego do potrzeb gospodarki wymaga podejmowania szeregu trudnych działań. Ranking brukselskiego ośrodka Lisbon Council dot. jakości kształcenia uczelni wyższych w krajach należących do OECD (listopad 2008) uplasował Polskę na przedostatnim miejscu pod względem efektywności nauczania na tle państw UE.

Polscy przedsiębiorcy oceniając umiejętności zatrudnianych absolwentów uczelni zaledwie w 6% oceniają je za wysokie, a aż w 81% za niskie [Państwowa Komisja Akredytacyjna,2007]. Niechlubnym owocem podejścia teoretycznego jest wzajemny brak zaufania przedsiębiorców do naukowców. Profesjonalizacja kształcenia na uczelniach powinna stymulować rozwój przedsiębiorczości akademickiej zarówno od strony kadry, jak i studentów. Podejście to nie jest powszechne w lubelskim środowisku akademickim, co jest niejednokrotnie artykułowane podczas seminariów i konferencji. Oczekiwania studentów Lubelszczyzny wobec nauczanych treści programowych są jednoznaczne – praktyka i uniwersalizm przekazywanych treści,a nie anachronizmów. Większość naukowców z Lubelszczyzny nie ma świadomości tego, że rezultaty ich prac badawczych, które często są opatentowane (bądź dopiero czekają na zgłoszenie do urzędu patentowego) mogą zostać rozpowszechnione, skomercjalizowane [www.lpnt.lublin.pl]. W kontekście niskiego tempa rozwoju przedsiębiorczości na Lubelszczyźnie przemyślana „edukacja” (nauczyć nauczyciela) środowiska akademickiego jest niezbędna. W świetle niskiego stopnia powiązań kooperacyjnych przedsiębiorstw, niskiej sprawności instytucji otoczenia biznesu we wspieraniu przedsiębiorstw, słabej współpracy przedsiębiorstw z instytucjami sfery B+R tworzenie sieci wymiany informacji pomiędzy sferą nauki i przedsiębiorczości prowadzących m.in. do komercjalizacji wyników badań jest niezbędne.

Dorota Jegorow